ความรู้สึกแรก เมื่อผมติดโควิด
โควิด…เป็นมาแล้ว – เมื่อผมติดโควิด! วันที่ 3 เมษายน 2564 ผล swob เป็นบวก (การตรวจหาเชื้อโควิดจากสารคัดหลั่งในโพรงจมูก) แปลว่าพบเชื้อโควิดในระบบหายใจ ความรู้สึกแรกคือ เราสัมผัสใครมาบ้าง? คนรอบข้างจะติดเชื้อเพราะเรามั้ย? เราจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนรึป่าว? นั่นคือคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัว เป็นความกังวลจนกลายเป็นความเครียด จากนั้นไฟทุกดวงก็ส่องมาที่ผม หลายหน่วยงานติดต่อเข้ามาสอบถามTimeline 2สัปดาห์ย้อนหลัง ผมก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และก็ไม่เป็นปัญหา เพราะก่อนหน้านี้แทบจะไม่ได้กลับบ้านหรือพบเจอผู้คนเลย อีกทั้งยังต้องเข้าเวรเกือบทุกวัน และยังมีภาระหน้าที่ในความรับผิดชอบต้องดำเนินการให้เสร็จภายในเดือนมีนาคม จึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่เรือนจำ แต่ก็ยังคงกังวลถึงความปลอดภัยของคนรอบข้างมากกว่าตัวเองหรืองานด้วยซ้ำ – รับเชื้อมาจากไหน? คำถามยอดฮิตจากคนรอบข้าง ผมและเพื่อนร่วมชะตากรรมเรามีหน้าที่ดูแลกลุ่มคนที่สังคมไม่ค่อยยอมรับหรือคนที่คนส่วนใหญ่มองว่าอันตราย(ถ้าไม่ใช่ลูกหลานหรือญาติพี่น้องตัวเอง) และคอยต้อนรับการเยี่ยมเยียนจากญาติพี่น้องของคนเหล่านี้ ณ ที่ทำการ แน่นอนว่าเชื้อไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แล้วมาจากไหนล่ะ? ผมไม่สามารถตอบได้ และก็ไม่กล่าวโทษใคร! เพราะคิดว่าจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นและไม่เกิดประโยชน์เลย – ติดเชื้อแล้วไงต่อ? เราได้รับการดูแลจากคณะแพทย์ พยาบาลและผู้ที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด กักตัวติดตามอาการที่โรงพยาบาลนราธิวาสราชนครินทร์ โชคดีที่ส่วนใหญ่ไม่แสดงอาการหรือมีภาวะแทรกซ้อนแต่อย่างใด ได้รับการดูแลอย่างดีตั้งแต่วันแรกจนถึงวันที่6ของการพักรักษาอาการ และในวันที่7(ตรงกับวันที่9มีนาคม2564) ต้องย้ายไปรักษาอาการที่โรงพยาบาลยี่งอฯ เพราะต้องใช้พื้นที่เดิมรองรับผู้ติดเชื้อสูงอายุ และผู้ติดเชื้อที่มีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น มีโรคประจำตัว และหรือมีความเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตสูง เช่นเดิมที่โรงพยาบาลยี่งอฯ …